ტყიბულის ქალაქად ჩამოყალიბება განაპირობა   ქვანახშირის საბადოს აღმოჩენამ (1825) და შემდგომ მისმა ექსპლუატაციამ (1846). მცირედ დასახლებული პუნქტი მალევე განვითარდა და ქალაქის ფუნქცია შეითავსა. საბჭოთა პერიოდში, ქვანახშირის მომპოვებელი ოთხი შახტა და ქვანახშირის გამამდიდრებელი ფაბრიკა ფუნქციონირებდა. სამუშაო ადგილების გაზრდასთან ერთად, მკვიდრი მოსახლეობის რაოდენობაც გაიზარდა და ტყიბულმა სასწავლო-საგანმანათლებლო, კულტურული, რეკრეაციული ფუნქციებიც შეიძინა. ქალაქში  საბჭოთა პერიოდში აშენდა:  თეატრი, პიონერთა სასახლე, სპორტის სასახლე, სასტუმრო, აუზი, საბაგირო გზა (რომელიც ადიოდა ცხარჯვარზე), სამხატვრო აკადემია და ა.შ. სამწუხაროდ, დღეს ქალაქმა დაკარგა ის სასიცოცხლო ძალა, ენერგია და ხიბლი რომელიც ადრე ქონდა მას. ტყიბული ნელ-ნელა დაცარიელდა, რაც მეტწილად  უმუშერობის პრობლემამ განაპირობა, აგრეთვე რთულმა გეოგრაფიულმა მდებარეობამ. მიუხედავად იმისა, რომ 2006 წლიდან ქვანახშირის მოპოვება განახლდა უმუშოვრობა მაინც აქტუალურია. მოსახლეობა ვერ ახერხებს დასაქმებას სხვადასხვა სფეროში, რადგან ბევრი რამ არ ფუნქციონირებს და განვითარების პერსპექტივაც არ არის. დღეს ტყიბული უმეტესწილად ცხოვრობს რუტინულად, სადაც წელიწადში ერთხელ ან ორჯერ რაიმე  სახის ღონისძება გაიმართება და სულ მცირე ხნით გამოაცოცხლებს ქალაქს. ამ რეალობასთან შეგუება განსაკუთრებით ახალგაზრდებს უჭირთ. არა გართობა, არა დასვენება, არა განვითარების პერსპექტივა. ამიტომაც არის, რომ ბავშვებს ერთი სული აქვთ თუ როდის დაამთვარებენ სკოლას და ცხოვრებაში ახალ ნაბიჯს გადადგამენ სხვა ქალაქში, სხვა გარემოში. არჩევანი მცირეა სკოლის დამთვარების შემდგომ ან უნდა გათხოვდე, ან სწავლა განაგრძო კოლეჯში, უმაღლეს სასწავლებელში, ან ადგილობრივ მუშად დასაქმდე, ან შახტაში ჩახვიდე სამუშაოდ.

2013 წელს ქალაქ ტყიბულის მუნიციპალიტეტის №6 საჯარო სკოლა დავამთავრე. ამ  დროს ერთადერთი რაც დანამდვილებით ვიცოდი იყო ის, რომ არ მინდოდა  კიდევ მეცხოვრა მსგავსი რუტინით, ამიტომ გადაწვყვიტე სწავლის გაგრძელება  და იმედი მქონდა, რომ მივიღებდი კარგ განათლებას. შესაძლებლობა მქონდა ამერჩია  ქალაქი: თბილისი ან ქუთაისი და უმაღლესი სასწავლებელი. საბოლოოდ, არჩევანი თბილისსზე შევაჩერე, ხოლო სასწავლებელად ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ავირჩიე. ჩემდა სასიხარულოდ ყველაფერი ისე წარიმართა როგორც მე მინდოდა. ეროვნული გამოცდების პასუხების  გაგებასთან ერთად  პირველად გავიაზრე, რომ ჩემს ცხოვრებაში ახალი ეტაპი იწყებოდა, მშობლებისგან, სახლისგან შორს. რასაკვირველია, ამ დროს გეშინია,  არ იცი რა გელის წინ, როგორი იქნება მომავალი ოთხი წელიწადი, როგორ შეეგუები სიახლეებს, გაგიჭირდება თუ არა თავის დამკვიდრება და ა.შ., ამავე დროს კი ხვდები, რომ ეს აუცილებელია შენივე მომავლისთვის .

ერთ-ერთი დიდი პრობლემა თბილისში გადმოსვლისთანავე იყო საცხოვრებელი, სად უნდა იყო, ვისთან ერთად, როდესაც თბილისში არც არავის იცნობ და თავად თბილისიც არ იცი. საბოლოოდ, გადავწყვიტე ჩემს ორ კლასელთან ერთად მოგვეძებნა ,,ხაზეიკიანი‘’ სახლი. გაგვიმართლა, მალევე ვიპოვეთ ნახალოვკაში სახლი  უკეთილშობილესი ხაზეიკით. ქალბატონი ნაირა (ხაზეიკა)  გვეხმარებოდა  ახალ გარემოსთან შეგუებაში და ჩვენზე აქტიურად ზრუნავდა. მასთან მხოლოდ პირველი კურსის განმავლობაში ვცხოვრობდი, შემდგომ კი სახლი გამოვიცვალე და მარტო გადავწყვიტე ცხოვრება. ვერაზე გადავედი, იტალიურ ეზოში. საცხოვრებელი პირობები არ იყო კარგი, მაგრამ ახლოს იყო უნივერსიტეტთან. გარკვეული დროს შემდგომ შევიცვალე საცხოვრებელი კვლავ და გადავედი მთაწმინდაზე ესეც იტალიური ეზოს მსგავსი იყო უკეთესი პირობებით, მაგრამ აქ მხოლოდ სამი თვე ვცხოვრობდი. საბოლოოდ კი, გლდანში გადავედი ნათესავთან ერთად. თავდაპირველად სახლის  გამოცვლა რთულია და გარკვეულ სტრესთან არის დაკავშირებული, მიჭირდა შეგუება ახალ გარემოსთან, რთული იყო მარტო ცხოვრება. თუმცა ყოველთვის მყავდა ისეთი ადამიანები, რომლებიც მეხმარებოდნენ და გვერდში მედგნენ. ალბათ ამიტომაც არ გამიჭირდა ადაპტირება ქალაქთან, სრულიად ახალ გარემოსთან, ეს ისე ბუნებრივად მოხდა, რომ ვერც კი შევამჩნიე. საცხოვრებელს ვარჩევდი ფასიდან გამომდინარე, რადგან მაღალი საფასურის გადახდის შესაძლებლობა არ მქონდა.

იმ დროის განმავლობაში რაც თბილისში გადმოვედი , რა თქმა უნდა ,  მცდელობა მქონდა მუშაობის დაწყების  უმეტესად, დროებით სამუშაოზე ვთანხმდებოდი (ანიმატორი, პრომო გოგონა),  ცოტა ხნით მიმტანადაც ვიყავი დასაქმებული, თუმცა სწავლისა და მუშაობის შეთავსება ერთმანეთთან საკმაოდ რთულია. მიუხედავად იმისა, რომ ნახევარ განაკვეთს გთავაზობს დაწესებულება, ეს ნახევარი განაკვეთი დიდი დროა, შეიძლეა იმ დღეს მთელი შენი ენერგია წაიღოს, ან უმეტესად გთავაზობენ სტაჟირებას, რასაკვირველია, არაანაზღაურებადს სამი თვით ან მეტით რაც სტუდენტისთვის არახელსაყრელია.

სამწუხაროდ, თბილისის სახელმწიფო უნოვერსიტეტთან დაკავშირებული მოლოდინები სრულიად სხვა მქონდა და რეალობა სხვაგვარი აღმოჩნდა. ჩავაბარე სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე და გადავწყვიტე თავისუფალ კრედიტებად იმ საგნების გავლა, რომლებიც ჩემი ინტერესის სფეროსთან ახლოს იყო, მეორე კურსზე კი მომეცა საშუალება ამერჩია ჩემთვის სასურველი მიმართულება. საუბედუროდ, ჩემი პირველი შეხება თსუს-თან არც ისე წარმატებული აღმოჩნდა. საგნების არჩევის დღეს მოვახერხე მხოლოდ ორი  სასურველი საგნის არჩევა, რასაკვირველია, არასასურველი ლექტორებით. ამ კუთხით არც დანარჩენ სემესტრში  გამიმართლა. საბოლოოდ, გავიარე ისეთი საგნები, რომლებიც ღრმად მწამს, რომ არ უნდა ისწავლებოდეს უმაღლეს სასწავლებელში, თავისი შინაარსიდან გამომდინარე. გარდა ამისა მომიხდა ისეთი საგნების არჩევა, რომლებსაც ჩემს პროფესიასთან საერთოად არ აქვს შეხება. ოთხი წლის განმავლობაში არც ერთი პრაქტიკული საგანი არ გამივლია (უბრალოდ არ არის ) და არც დასაქმების პერსპექტივა მოუცია თსუ-ს. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდგომ არ ვიცი  მომეცემა თუ არა საშუალება მიღებული ცოდნა პრაქტიკაში გადმოვიტანო, რადგან ჩვენთვის მოცემული ცოდნა და ბაზარზე მშრომელის მიმართ არსებული მოთხოვნები მკვეთრად აცდენილია ერთმანეთს.

ჩემთის, უნივერსიტეტის დამთავრება ცხოვრების კიდევ ერთი ეტაპის დასრულებას ნიშნავს. არჩევანი მრავალფეროვანი კვლავ არ მაქვს.  ერთ-ერთია  დავბრუნდე მშობლიურ ქალაქში, ტყიბულში, სადაც ჩემი განვითარების და დასაქმების შანსი,  როგორც ფსიქოლოგის, ძალიან მცირეა, ან დავრჩე თბილისში ვიმუშაო და პარალელურად მოვიფიქრო თუ რა უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში ისეთი, რომ ჩემი თავის რჩენა და რეალიზება შევძლო და ამ ოთხი წლის განმავლობაში მიღებული ცოდნის გამოყენება.